تحليل شخصيّت‌هاي اصلي در رمان كانديد اثر ولتر بر مبناي نظريۀ آبراهام مزلو

ﺷﺨﺼﻴﺖ­ﻫﺎي داﺳﺘﺎﻧﻲ، ﺑﺎزﻧﻤﺎي ﺷﺨﺼﻴﺖﻫﺎي واﻗﻌﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻨﺎﺑﺮ شخصيتﭘﺮدازي ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه، اﻃﻼﻋﺎت داﺳﺘﺎن ﻣﺴﺘﻨﺪﺗﺮ از اﻃﻼﻋﺎﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻓﺮاد از ﺧﻮد ﺑﺮوز ﻣﻲدﻫﻨﺪ. ﻧﻴﺎزﻫﺎي اﺷﺨﺎص داﺳﺘﺎن، ناپايداري­ ها را ﺑﻪ وﺟﻮد مي­ آورﻧﺪ و اﻧﺴﺎنﻫﺎ در ﺷﺮاﻳﻂ ﺧﺎص، ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﻮاﻧﺐ و زواﻳﺎي درون ﺧﻮد را ﺑﺮﻣﻼ ميﺳﺎزﻧﺪ. داستانﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎزﻧﻤﺎي ﺷﺮاﻳﻂ ﺧﺎص زﻧﺪﮔﻲ اﻧﺴﺎن ­ها ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ بنابراين، ميﺗﻮان ﺑﺮاﺳﺎس نظريۀ­هاي روان­ شناسي ﺑﻪ ﺗﺤﻠﻴل شخصيتﻫﺎي داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻫﻤﺖ ﮔﻤﺎﺷﺖ و ﺑﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮي در اﻳﻦ ﺧﺼﻮص دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺖ. ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪﻫﺎ، ﻧﻈﺮﻳﺔ روان­شناس انسانﮔﺮا، آﺑﺮاﻫﺎم ﻣزﻟﻮ ميﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮم سلسلهﻣﺮاﺗﺐ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﻣزﻟﻮ، ﻋﻤﺪة ﻧﻈﺮﻳﺎت او را ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد و ميﺗﻮان ﺑﺎ اﺳﺘﻨﺎد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﺟﺎﻳﮕﺎه اﻧﺴﺎنﻫﺎ را در ﻫﺮم ﻣﺰﺑﻮر ﺗﻌﻴﻴﻦ و ﺗﺒﻴﻴﻦ ﻧﻤﻮد. از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ رمان كانديد اثر ولتر ﻳﻜﻲ از ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ رمان­ هاي وي از لحاظ ﺷﺨﺼﻴﺖپردازي است، در اﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎر ﺑﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ و ﺑﺮرﺳﻲ ﺷﺨﺼﻴﺖ­هاي اﺻﻠﻲ داﺳﺘﺎن ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي ﻫﺮم ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﻣزﻟﻮ، ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. بر اساس نتايج اين پژوهش، ميﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ در تمامي شخصيت­ها اعم از كانديد، كانگاند، پانگلوس، پيرزن، مارتين و كاكامبو ﻏﻠﺒﺔ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮژﻳﻜﻲ و ﺳﭙﺲ ﻋﺸﻖ و ﻣﺤﺒﺖ دﻳﺪه ﻣﻲشود؛ و به دليل مشكلات و مفاسدي كه گريبانگير جامعۀ اروپايي عصر ولتر بوده است، قهرمان داستان و شخصيت هاي پيرامون وي در ابتدا واجد شرايط لازم براي پرورش استعدادهاي نهفتۀ خود در جهت نيل به شكوفايي و كمال نبوده­اند؛ لذا قهرمانان اين رمان، اغلب آدم­هايي درون­گرا، منزوي، روان­رنجور و شكست­ خورده­ اند كه اهتمام بسيار مي­ورزند تا به خودشكوفايي و كمال برسند.

This article has no abstract