بررسي تطبيقي عناصر رئاليسم جادويي در آثار داستاني منيرو رواني‌پور و رضا اميرخاني

رئاليسم جادويي يا واقع­ گرايي جادويي شيوه ­اي نو در داستان­ نويسي معاصر جهان است كه در آن، عناصر واقعيت و خيال در هم آميخته مي­شوند؛ اين آميختگي، شگفتي خواننده را برمي­انگيزد و در عين حال باعث نمي­شود كه در سير طبيعي داستان، اختلال يا آشفتگي ايجاد شود. از جمله كساني كه از اين شيوه در ايران استفاده كرده ­اند، منيرو رواني­پور و رضا اميرخاني هستند. با توجه به پژوهش انجام شده، منيرو رواني­پور و رضا اميرخاني از شيوۀ روايت رئاليسم جادويي بيشترين بهره را برده ­اند و در اين ميان به رئاليسم اجتماعي هم توجه نشان داده­اند. از ميان مؤلفه ­هاي مهم رئاليسم جادويي در آثار اين دو نويسنده به اين موارد مي­توان اشاره كرد: وجود عناصر جادويي، واقعيت و خيال، فضاي وهم­انگيز و رمزآلود، حضور ارواح مردگان و استفادۀ فراوان از افسانه ­ها و داستان ­هاي كهن جنوب ايران و توجه به باورهاي عاميانه و خرافي و توجه به مسائل اجتماعي و سياسي از مؤلفه ­هاي مورد بحث نويسندگان اين آثار است. روش تحقيق در اين پژوهش از نظر هدف با توجه به ماهيت آن، از نوع تحقيق نظري است كه بر پايۀ مطالعۀ كتابخانه ­اي انجام شده است و از ديدگاه روش تحقيق، اين كار پژوهشي، توصيفي- تحليلي مي­باشد. نگارندگان در اين پژوهش به بررسي مؤلفه­ هاي رئاليسم جادويي در آثار داستاني اين دو نويسنده و سپس تطبيق اين مؤلفه ­ها با يكديگر مي‌پردازند

This article has no abstract