ريشه يابي نظرگاه تئوريك شريعتي نسبت به مفهوم ولايت فقيه

A Root Study of Shariati's Theoretical Opinionon the Concept of Velayat-e-Faqih

آراء دكتر شريعتي درباره روحانيت و فقاهت در برهه هاي مختلف، صورت هاي گوناگوني يافته است. مسيله تحقيق حاضر، واكاوي بخشي از نظريات انديشه سياسي شريعتي است كه نسبت ميان روحانيت و سياست را روشن مي سازد. يافته هاي تحقيق با ابتناي بر روش توصيفي- تحليلي و متن محور گوياي آن است كه شريعتي در پاره اي از آثار خود مواضعي آن چنان همسو با نيابت سياسي اجتماعي روحانيون در عصر غيبت اتخاذ مي كند كه در بادي امر، پژوهش درباره اعتقاد يا عدم اعتقاد او به ولايت فقيه، به عنوان جايگاهي حقوقي در جامعه سياسي شيعيان عصر غيبت را ضروري مي نمايد. در اين راستا، ابتدا تصويري كلي از منظومه فكري شريعتي و مفصل هاي اثرپذيري وي از مكاتب و انديشه هاي مختلف ارايه شده و سپس جايگاه سياسي روحانيت و سياست در قالب مفهوم ولايت فقيه در انديشه وي تبيين گرديده است.

Shariati's Opinions on the clergy class and fiqahat have taken different forms during different periods of time. The present research has been intended to study some of theories of Shari'ati`s political thought that clarify the relationship between the clergy class and politics. The findings based on the descriptive-analytical and text-oriented method, show that Shariati, in some of his works, takes such positions in line with the socio-political representation of the clergy, as a necessary legal position in the Shiite political community, in the era of Imam`s absence. In this regard, at first, a general picture of Shariati's intellectual system and the details of his influence from different schools and ideas are presented and then the political position of clergy and politics in the form of the concept of Velayat-e-Faqih in his thought is explained.