تحليل رفتار عابران در مواجهه با وسايل نقليه هنگام عبور از گذرگاه هاي ميان تقاطعي

بيشترين صدمات عابران، هنگام عبور از عرض خيابان و به خصوص در گذرگاه‌هاي عابرپياده ميان‌تقاطعي بدون چراغ راهنمايي اتفاق مي‌افتد. بر اين اساس درك رفتاري عابران و يافتن پارامترهاي موثر به هنگام عبور مي‌تواند از نقطه نظر ايمني بسيار مهم باشد. در اين مقاله سعي شده با بررسي رفتار عابران پياده در تداخل با وسايل نقليه، عوامل موثر در پذيرش فاصله عابر تا خودروي نزديك‌شونده توسط عابران، هنگام عبور از گذرگاه‌هاي عابر پياده بين تقاطعي تعيين گردد. بدين منظور پس از مشخص كردن محل هاي مناسب، تصويربرداري انجام گرديد. با تحليل و بررسي تصاوير ويديويي، متغيرهاي متعددي در نظر گرفته شد و داده‌هاي مربوطه استخراج گرديد. پس از تجزيه و تحليل داده‌ها، ارتباط بين ويژگي‌هاي عابران با زمان انتظار آنان در كنار خيابان براي عبور از عرض خيابان و همچنين تلاش‌هاي صورت گرفته براي عبور ايمن و پذيرش فاصله توسط عابران در قالب دو مدل ارائه گرديد. در مدل زمان انتظار، نتايج نشان داد، زن‌ها نسبت به مردها، زمان انتظار كمتري دارند و از طرفي با افزايش سن، زمان انتظار نيز بيشتر مي‌شود. محتاط بودن عابر نيز موجب افزايش زمان انتظار مي‌گردد. در مدل پذيرش فاصله كه با استفاده از رگرسيون لوجستيك به صورت تابع احتمال بدست آمد، متغيرهاي فاصله عابر تا خودرو نزديك‌شونده و نيز دنباله‌روي عابر از نفر جلويي درحال‌گذر از عرض خيابان، متغيرهاي تاثيرگذار بر‌ روي احتمال پذيرش فاصله توسط عابر بودند. نتيجه آنكه، عابريني كه تحت تاثير نفر جلويي در حال عبور از عرض خيابان مي باشند (عابر دنباله‌رو)، از احتمال بالاتري براي پذيرش فاصله برخوردارند.

this article has no abstract