اثر تمرين درماني در آب (با و بدون كينزيوتيپ) بر درد، ناتواني، تعادل پايدار و كيفيت زندگي زنان مبتلا به سندروم درد كشككي-راني

زمينه و هدف: سندروم درد كشككي-راني، يكي ‌از رايج ترين اختلالات عضلاني-اسكلتي زانو مي باشد. در اين مطالعه اثر سه روش تمرين درماني در آب (با و بدون كينزيوتيپ)، بر درد، ناتواني، تعادل پايدار و كيفيت زندگي زنان مبتلا بررسي شده است. روش بررسي: در تحقيق نيمه تجربي حاضر، 45 زن مبتلا، به عنوان نمونه آماري انتخاب و تصادفاً در سه گروهِ تمرين درماني در آب، تمرين درماني در آب با كينزيوتيپ موقتي و تمرين درماني در آب باكينزيوتيپ دايمي، قرار گرفتند. جهت سنجش درد، ناتواني، كيفيت زندگي و تعادل‌ پايدار به ترتيب از پرسشنامه مك گيل، پرسشنامه ونكورف، پرسشنامه شرن بورن و بايودكس استفاده گرديد. جهت مقايسه ميانگين ها قبل و بعد از مداخله، از t-زوجي و جهت مقايسه ميانگين ها بين گروه ها از آنواي يكراهه استفاده گرديد. سطح معناداري 0.004 در نظر گرفته شد.  يافته ها: نتايج نشان ‌داد، بين اختلاف ميانگين هاي پيش آزمونپس آزمون در فاكتورهاي درد، ناتواني، تعادل ايستا و كيفيت زندگي بين سه گروه جز درد (0.002=P) تفاوت ‌معناداري وجود نداشت. اما مقايسه پيش آزمونپس آزمون، حاكي از معناداري كاهش درد (0.0001=P)، كاهش ناتواني (0.0001=P) و افزايش كيفيت زندگي (0.0001=P) در هر سه گروه بود. شاخص هاي تعادل در وضعيت چشم باز و چشم بسته بين پيش آزمون و پس آزمون در هر سه گروه تفاوت معناداري نداشت (0.004 P). نتيجه گيري: تمرين درماني در آب با كينزيوتيپ طولاني مدت بر كاهش درد بيماران اثرگذار بود؛ و از آن جايي كه وجود درد روي كيفيت زندگي نقش مؤثري دارد بنابراين، احتمالاً، حركت درماني در آب با‌ كينزيوتيپ را، مي توان به عنوان روش مؤثرتري، در درمان مبتلايان توصيه نمود.