اثر تمرين هوازي و رزوراترول بر برخي از فاكتورهاي تنظيمي و اجرايي آپوپتوز كارديوميوسيتي در رت‌هاي نر ديابتي شده با STZ

سابقه و هدف: هدف مطالعه حاضر اثر تمرين هوازي به همراه مصرف مكمل رزوراترول بر فاكتورهاي تنظيمي و اجرايي آپوپتوز كارديوميوسيتي در رت هاي نر ديابتي شده با استرپتوزوسين بود. روش بررسي: در اين كارآزمايي تجربي، 50 موش صحرايي نر به طور تصادفي به 5 گروه 10 تايي كنترل سالم، ديابتي، مكمل رزوراترول، تمرين هوازي و مكمل رزوراترول+تمرين هوازي تقسيم شدند. ديابت با تزريق تك دوز ml/kg50 استرپتوزوتوسين القا شد. برنامه گروه هاي تمرين، تمرين و مكمل به مدت 8 هفته و 5 روز در هفته تمرين روي تريدميل با سرعت m/min15، زمان 5 دقيقه و شيب 15% شروع شد. پس از پايان دوره، تمام حيوانات با شرايط كاملاً مشابه و به دنبال 1214 ساعت ناشتايي و 48ساعت پس از آخرين جلسه تمريني بيهوش و قرباني شدند. پس از خروج قلب و هموژنايز كردن آن، غلظت BAX، Bcl2 و CASPASE3 با روش الايزا سنجش شد. يافته ها: پس از القاي ديابت، غلظت BAX و Caspase3 قلبي به طور معني داري نسبت به كنترل سالم افزايش معني داري يافت. درحالي كه غلظت BCL2 در اين شرايط كاهش معني داري يافت. تمرين و رزوراترول هريك به تنهايي توانستند از افزايش BAX و CASPASE3قلبي ناشي از ديابت به صورت معني داري بكاهند. اما تنها تعامل تمرين و رزوراترول بر غلظت BAX معني دار بود و اثر معني داري بر ميزان Caspase3 نداشت. تمرين و رزوراترول به طور جداگانه توانستند موجب افزايش غلظت BCL2 شوند، ولي اثر تعاملي آنها معني دار نبود. نتيجه گيري: تمرين هوازي و رزوراترول اثر سودمندي بر آپوپتوز قلبي در القاي ديابت دارند، اما تعامل اين دو بر روند آپوپتوز قلبي معني دار نيست. مي توان از تمرين هوازي و رزوراترول به عنوان طب مكمل براي حفاظت ميوكارد در برابر آپوپتوز نابجاي ناشي از ديابت القا شده استفاده كرد