بررسي اثر نرخ سود بانكي و بي‌ثباتي آن بر سرمايه‌گذاري بخش خصوصي در ايران

هدف اين مطالعه بررسي اثر نرخ سود بانكي و بي‏ثباتي آن بر سرمايه‏گذاري خصوصي در كشور ايران براي دوره‌ زماني ۱۳۶۰ تا ۱۳۹۵ بوده است؛ موضوعي كه از لحاظ جايگاه بخش خصوصي و نقش سرمايه‏گذاري در برنامه‏هاي توسعه اقتصادي اهميت ويژه‏اي دارد. در اين تحقيق، جهت بررسي ارتباط بلندمدت بين متغيرها، به‌منظور استفاده از داده‏هاي سري زماني، پس از انجام آزمون‏هاي مانايي، برآورد مدل با استفاده از الگوي خودرگرسيوني با وقفه‏هاي گسترده (ARDL) انجام شده كه بر اساس آزمون كرانه‏ها، وجود رابطه بلندمدت بين متغيرها وجود داشته و نتايج نشان داده است كه نرخ ارز، نرخ سود و بي‏ثباتي نرخ سود و نرخ تورم بر سرمايه‏گذاري خصوصي در ايران اثر منفي و معني‏دار و حجم نقدينگي بر اين بخش اثر مثبت و معني‌دار دارد. همچنين نرخ رشد توليد ناخالص داخلي حقيقي بر سرمايه‏گذاري خصوصي اثر مثبت داشته، اما معني‏دار نيست. در اين تحقيق «ضريب ECM» برآورد شده در مدل، منفي و كوچك‌تر از يك و معني‏دار بوده كه وجود همگرايي در مدل را تأييد كرده و نشان‌ داده است كه 58 درصد از عدم تعادل‏ها در هر دوره اصلاح مي‏شود. بر اين اساس مقامات پولي در ايران در تعيين نرخ سود بايد همه جوانب امر را در نظر بگيرند و طوري عمل كنند كه موجب بي‏ثباتي اين نرخ نشوند.