طراحي سناريوهاي سياستي زيارت مشهد مقدس بر مبناي روش عدم قطعيت بحراني

موضوع زيارت باوجود اهميت و جايگاه فوق‌العاده در مباني ديني و مكتبي، كمتر مورد توجه عالمانه از منظر دانش سياست‌گذاري قرار گرفته است. از سوي ديگر، استفاده از روش‌هاي آينده‎نگارانه در پيش‎ارزيابي سياست‌هاي عمومي به‎دليل برخورد پيش‌دستانه با عوامل محيط، به‌تدريج مورد توجه و اقبال دانشمندان حوزه سياست‌گذاري قرار گرفته است. اين تحقيق درصدد است تا با تكيه ‌بر تركيب فرايند تحليل سلسله‎مراتبي و دلفي و بر مبناي مدل شوارتز، مهم‌ترين پيشران‌هاي اثرگذار بر آينده را شناسايي، اولويت‌بندي و در نهايت چهارچوب سناريوهاي سياستي آينده زيارت در مشهد مقدس در افق 1404 را طراحي كند. براي اين‎كار، با به‌كارگيري مطالعۀ اسنادي و پرسش‌نامۀ باز و مصاحبه، ديدگاه 15 صاحب‌نظر شناسايي شد و با تحليل مضمون فهرست پيشران‌ها استخراج و با تكيه به روش دلفي 8 پيشران اصلي مورد اجماع خبرگان شناسايي و با اجراي فنّ تصميم‌گيري چندمتغيره دو پيشران كه بيشترين اهميت و عدم قطعيت را داشتند، شناسايي و بر اساس آن چارچوب سناريوها طراحي شد.