سير تصنيف در شعر فارسي از آغاز تا نهضت مشروطه

شعر و موسيقي، زبان دل و احساس اند. شعر تسلّي بخش ناكامي ها و موسيقي مونس و غم‌خوار دوران تنهايي و سختي هاي بشر بوده است. تصنيف، تلفيق ماهرانه اين دو هنر است؛ به‌گونه اي كه بر دل مخاطب اثري شگرف داشته باشد. در اين پژوهش سعي بر اين است كه اين موضوع در ادب فارسي از آغاز تا مشروطيّت بحث و بررسي شود و معاني و مفاهيم مختلف آن در طي دوره هاي تاريخي و نمونه هايي از چهره هاي برجسته اي كه به اين مقوله پرداخته اند، نقل و تبيين گردد. روش تحقيق در اين پژوهش به شيوه توصيفي‌تحليلي و بر مطالعات كتابخانه اي استوار است. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه تصنيف سرايي در تمامي دوره هاي حيات ايرانيان وجود داشته است؛ زيرا به‌طور مستقيم با آمال و عواطف اقوام ايراني مرتبط بوده و درون مايه اصلي زبان ملّي ما را رقم زده است. تصنيف از قرن دهم به بعد رواج بيشتري يافت و در دوره مشروطيّت با شاعراني چون عارف و ملك الشّعرا و... به اوج رسيد.