بازتاب انديشه‌هاي سياسي و اجتماعي در اشعار نادر نادرپور

مقالۀ حاضر پيشينۀ مضامين سياسي و اجتماعي را در اشعار نادرپور از شاعران شعر معاصر مورد بررسي قرار داده است؛ درحالي‌كه مضامين سياسي و اجتماعي او در پژوهش‌هاي معاصر مغفول مانده است. اگر نادرپور را شاعر تصويرها بناميم، سخني به گزافه نگفته‌ايم. زمينۀ اصلي مضامين شعر نادرپور، فردي يا انساني ـ فلسفي است و خيلي متمايل به انديشه‌هاي سياسي و اجتماعي نيست، امّا در دفتر سرمۀ خورشيد و در دفترهاي بعدي گاهي به سراغ مضامين سياسي و اجتماعي به صورت سمبليك مي‌رود. مصداق‌هاي عاطفي شعر او از عواطف رمانتيكي سياه آغاز شده و به سوي عاطفه‌هاي اجتماعي حركت مي‌كند و سرانجام به عاطفه‌هاي اندوهگين ناشي از غربت و مرگ‌انديشي خيام‌گونه پايان مي‌پذيرد. رمانتي‌سيسم فردگرايانۀ نادرپور در دهه‌هاي 30 تا 50 تبديل به رمانتي‌سيسم اجتماعي انقلابي مي‌شود و شعر عاشقانۀ رمانتيكي را با شعر سياسي انقلابي در هم مي‌آميزد. در پس زمينه‌هاي شعري او هراس، عصيان، انتقام، شكست‌هاي عصبي، اجتماعي و سياسي بسامد بالايي دارد. در برخي اشعار نادرپور ما شاهد نگاه نو شاعر به انسان و اجتماع و مفاهيمي چون عشق، آزادي، عدالت و مسائل سياسي، اجتماعي و فرهنگي جهان معاصر هستيم.