بررسي نسخۀ خطي «الكفايه في الفقه» نوشتۀ حسين بن مسعود فرّاء بَغَوي (516ق)

كتابِ الكفايه في الفقه يكي از متون فارسي در فقه شافعي است كه حسين بن مسعود فرّاء بَغَوي (516ق) از فقها و مفسران برجستۀ سدۀ ششم هجري، آن را به رشتۀ تحرير درآورده است. بغوي در اين كتاب، از جهت تبويب و تنظيم فصول و مباحث آن از متون عربيِ مشابه الهام گرفته است. اين اثر گذشته از جنبه‌هاي علمي، به‌سبب اشتمال بر هزاران واژه و تركيب نادر در زبان فارسي، به‌لحاظ ادبي و زباني نيز شايستۀ توجه است. گرايش مؤلف به استفاده از لغات ناياب و كهن و ذكر برابرنهادهاي زيباي فارسي در مقابل اصطلاحات فقهي، استعمال تركيبات دل‌نشين، شيواييِ تعبير، زيبايي و رسايي الفاظ و عبارات، اصالت و استواري مطالب از جمله ويژگي‌هاي درخور اعتناي اين كتاب به شمار مي‌روند. به دليل مكانتِ والاي علميِ بغوي و دقّت فقهي او و به‌سبب كهن بودن نثر كتاب، اين اثر جايگاه ويژه‌اي در ميان فارسي‌زبانان به‌ويژه شافعي‌ها دارد. در اين نوشتار كوشش شده ويژگي‌هاي سبكي اين اثر از سه محور زباني، ادبي و محتوايي مورد بررسي قرار گيرد.