تبيين جديد نظريه ولايت فقيه با رويكرد فقه سياسي

در مورد ولايت فقيه در عصر غيبت از جهت نصب از سوي امام معصوم يا انتخاب از سوي مردم، دو ديدگاه مشهور مطرح است؛ غالب فقهاء ديدگاه نصب را مطرح كرده ‌اند، ديدگاه انتخاب نيز از سوي بعضي از فقهاء مطرح شده است. در اين مقاله در صدد اثبات فرضيه سومي هستيم كه هم نصب عام فقيه از سوي امام و هم انتخاب از سوي مردم را مبنا قرار داده است. اين ديدگاه مشروعيت دوگانه الهي – مردمي را از منظر فقه سياسي توضيح مي‌ دهد، به‌ طوري كه نصب فقيه عادل از سوي امام معصوم با بيان شرايط صلاحيت حاكم، بدون تعيين فرد خاص، صورت گرفته است و بعد دو مشروعيت، ناشي از اراده الهي بر حاكمت مردم بر سرنوشت خويش و مكلف ساختن آنان به انتخاب فقيهي عادل از ميان فقهاي داراي شرايط انتصاب از سوي امام معصوم و اعلام رضايت نسبت به حاكميت او و نصرت او در استقرار و انجام وظايف حاكم است. اكنون سؤال اساسي اين تحقيق، اين است كه چگونه از نظر فقهي و مستندات كتاب و سنت مشروعيت الهي حاكم و مشروعيت مردمي قابل جمع است؟ دلايل آن چيست؟ با روش تحليل محتواي كتاب و سنت و متون فقهي، با روش اجتهادي در صدد اثبات فرضيه بالا در چارچوب نظريه ولايت فقيه از منظر فقه سياسي هستيم.