انقلاب‌هاي بزرگ و چالش ديپلماسي

مطالعات تطبيقي اندكي در مورد ويژگي هاي رفتاري انقلاب‌هاي بزرگ در حوزه ديپلماسي و سياست خارجي صورت گرفته است. اين انقلاب‌ها كه پديده‌هايي بشدت كمياب و نادر هستند، گرايشات و كنش هاي انتقادي خاصي را در ارتباط با نظام بين المللي و قواعد حاكم بر رفتار خارجي دولت ها در پيش مي گيرند كه از نگرش ها و مباني اعتقادي يا ايدئولوژيك آن‌ها سرچشمه مي گيرند. در اين ميان، ديپلماسي و نرم‌ها و قواعد ديپلماتيك موجود، از سوي رژيم‌هاي برخاسته از انقلاب‌هاي بزرگ به چالش كشيده مي‌شوند و رفتارها و كنش هايي خلاف عرف ديپلماتيك بعمل مي آورند. پژوهش حاضر با هدف واكاوي چگونگي اين جهت گيري ها و اقدامات و درتلاش براي كشف مكانيسم اين رفتارها، در صدد برآمده تا شباهت ها و همساني هايي را در كنش هاي انقلاب‌هاي بزرگ در به چالش كشيدن نرم‌هاي ديپلماتيك در عرصه خارجي و ساختارهاي دستگاه ديپلماسي آن‌ها در بعد داخلي كشف و استنتاج نمايد. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهند كه همه انقلاب‌هاي بزرگ در به چالش كشيدن قواعد و نرم‌هاي ديپلماتيك موجود و تجديد ساختار دستگاه سياست خارجي و ديپلماسي خود، رفتارهاي نسبتا مشابهي را از خود بروز داده اند. در واقع، رژيم‌هاي برخاسته از انقلاب‌هاي بزرگ، آشكارا به اعلام ديدگاه ها و اهداف خود در خصوص ايجاد تحولاتي اساسي در مباني و اصول و رفتار سياست خارجي خود مي پردازند و گسست كامل خود از سياست ها و رفتار خارجي رژيم سابق را خاطر نشان مي سازند.