اَعمال منافي مروت و جايگاه آن در تحقق عدالت

«مروت» به معناي انسانيت و جوانمردي است و در اصطلاح يعني نزاهت و دور نگهداشتن خود از گفتارهاي پست و كارهاي فرومايه‌اي كه در شأن و شايستۀ امثال يك فرد مؤمن نيست. مروت، شرط يك زندگي متعالي و اخلاقي محسوب مي‌شود كه قلمرو آن تمام شئون زندگي است و مراتب متفاوتي دارد كه بر حسب احوال، اشخاص، شرايط، زمان‌ها و مكان‌ها تغييرپذير است. اصحاب بامروت، داراي نشانه‌ها و نمادهايي هستند كه ثمراتي را در زيست مؤمنانه و جوانمردانه به‌دنبال دارد. در اين پژوهش پس از بررسي ادلۀ موافقان شرطيت مروت در عدالت فقهي و پاسخ به اين ادله و بيان ادلۀ مخالفان، به اين نتيجه دست يافتيم كه با توجه به اينكه ادلۀ موافقان شرطيت مروت، پس از بررسي، نقد شد و از سوي ديگر، مروت و همين‌طور اعمال منافي مروت از مفاهيم لغزنده و سيال بوده و در عرف يا عرف‌هاي مختلف، تحليل‌پذيرند، بنابراين «مروت» نمي‌تواند در عدالت فقهي، اعتبار، شرطيت يا جزييت داشته باشد.