اثرات كشندگي و جانبي كنه‌كش اسپيروديكلوفن و اسپيرومسيفن روي كنه تارتن دو لكه‌اي Tetranychus urticae Koch و شكارگر آن ( McGregor (Acari: Phytoseiidae)

Lethal and side effects of the acaricides spirodiclofen and spiromesifen on the two-spotted spider mite, Tetranychus urticae Koch, and its predatory mite, Neoseiulus californicus McGregor (Acari: Phytoseiidae)

سميت حاد دو آفت­ كش اسپيروديكلوفن و اسپيرومسيفن عليه مراحل مختلف سني تخم و ماده بالغ كنه تارتن دولكه­اي (Koch) Tetranychus urticae روي گياه لوبيا در شرايط آزمايشگاه بررسي شد. آزمايش­ها در شرايط دمايي ċ2±27، رطوبت نسبي 5±70% و دوره نوري 16:8 (تاريكي: روشنايي) بررسي شد. اثر باقي­ مانده دو آفت­كش روي ماده­هاي بالغ نيز ارزيابي شد. زيست­ سنجي به روش غوطه ­ور­سازي برگ در پنج غلظت مختلف براي آفت­ كش اسپيروديكلوفن (416، 86/87، 18/11، 3/78، 0/79)، (3/26، 1/63، 0/83، 0/41، 0/21) و اسپيرومسيفن (260، 51/27، 10/10، 4/07، 0/39)، (1/56، 0/53، 0/18، 0/06، 0/02) به­ ترتيب براي مرحله تخم و ماده بالغ انجام شد و سپس مقادير LC50 و LC90 به­ وسيله آناليز پروبيت تاييد شد. مقادير LC50 آفت-كش اسپيروديكلوفن براي مرحله تخم و كنه ماده بالغ به ­ترتيب 2/06 و 28/68 و براي آفت­كش اسپيرومسيفن به ­ترتيب برابر 0/24 و 14/28 پي­پي­ام بود. همچنين اثر باقي­مانده دو آفت­كش فوق روي مرحله كنه ماده بالغ آفت و كنه شكارگرش Neoseiulus californicus McGregor بررسي شد. اثر غلظت حاصل از LC90 هر دو آفت­ كش روي مرگ و مير كنه آفت و شكارگر بين روزهاي اول و 14 به ­دست آمد. داده­هاي آماري حاصل از اين آزمايش نشان داد كه به ­طور كلي هر دو آفت­كش به­ خصوص اسپيرومسيفن سميت بالايي روي مرگ و مير كنه ماده بالغ آفت و اثر سميت كمي روي كنه شكارگر دارند. بعد از گذشت هفت روز تيمار شدن با دو آفت­كش اسپيرومسيفن و اسپيروديكلوفن مرگ و مير كنه ماده بالغ آفت به­ ترتيب 56/6 و 78/3 درصد و 14 روز بعد اين مقادير به ­ترتيب برابر 46/6 و 51/6 درصد براي كنه آفت به ­دست آمد. كاربرد اين دو آفت­ كش بعد از گذشت دو هفته با وجود تاثير بالا در كنترل جمعيت كنه تارتن دو لكه­اي، هيچ تاثير منفي روي جمعيت كنه شكارگر نداشت.

The acute toxicity of the acaricides spirodiclofen and spiromesifen to eggs and adult females of the two-spotted spider mite, Tetranychus urticae Koch, was evaluated in laboratory at 27 ± 2°C temperature, 70 ± 5% relative humidity (RH), and 16/8 L/D photoperiodic conditions. The residual effects of these miticides on adult females were also assessed. In these assays, eggs and female mites were treated with five different concentrations of the two acaricides: spirodiclofen (0.21, 0.41, 0.83, 1.63, and 3.26 mg/L) and (0.79, 3.78, 18.11, 86.87, and 416 mg/L), spiromesifen (0.02, 0.06, 0.18, 0.53, and 1.56 mg/L) (0.39, 4.07, 10.10, 51.27, and 260 mg/L) for egg and female adult respectively. LC50 and LC90 of the chemicals were measured and the obtained data was analysed by probit analysis. The LC50 value of spirodiclofen against egg and adult of T.urticae were 0.86, 11.95 and for spiromesifen were 0.10, 5.95 ppm respectively. Also the effects of the two acaricide residues on mortality rate of female spider mites and its predatory mite, Neoseiulus californicus McGregor, were investigated at LC90 level following 0, 1, 3, 7, 10 and 14 days’ of treatment. at The results showed that the mortality of mites increased significantly with increasing acaricide concentrations. Generally, both acaricides, especially spiromesifen, proved to be highly toxic to eggs, moderately to adult females, and slightly to predatory female mites. After seven days of treatment, mortality in mites caused by spirodiclofen and spiromesifen were 86.6% and 70%, and after two weeks, were 46.6% and 51.6%, respectively. After two weeks of treatment, acaricides had gained efficient control against two-spotted spider mites and did not have a significant negative effect on the population of N. californicus. The results suggest that both spirodiclofen and spiromesifen could be successfully used for an IPM programme acco pany with the biological control agent, N. californicus.