ارتباط نظريه قوچ قرباني و عوام‌گرايي كيفري و تأثير آن بر سياست كيفري ايران

يكي از مهم‌ترين وظايف دولت‌ها، كنترل جرم و تأمين امنيت شهروندان است. وقوع جرايم در هر جامعه‌اي، تهديدي جدّي ‏عليه نظم و امنيت تلقي مي‌شود و موجب نارضايتي شهروندان از عملكرد دولت در انجام وظايفش مي‌گردد. در اين راستا ‏دولت و مقامات عدالت كيفري به‌دليل عدم‌ِانجام وظايف واقعي خود درزمينه مقابله با ريشه‌هاي جرم، با فرافكني و ايجاد يك ‏قالب ذهني و تصوير كليشه‌اي از بزهكار، به مردم چنين القاء مي‌كنند كه عامل سلب امنيت آنان، مجرماني هستند كه با ‏ارتكاب جرم، امنيت عمومي را به خطر انداخته و مي‌بايست با اعمال تدابير و مجازات‌هاي سخت‌‏‎‫‎گيرانه به طرد و حذف آنان ‏از پيكره اجتماع اقدام نمود. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه اتخاذ چنين تدابير واكنشي كه فاقد هرگونه مبناي علمي ‏و كارشناسي درزمينه كنترل جرم و شناسايي علل وقوع جرايم هستند، در بلندمدت فاقد كارايي لازم بوده و سياست جنايي را ‏با موانع و چالش‌هاي جدّي مواجه مي‌سازد و زمينه ايجاد عوام‌گرايي كيفري، گفتمان دشمن‎‫‎‏‌پنداري و قوچ قرباني را فراهم ‏مي‌آورد. اين نوشتار بر آن است تا با تأكيد بر سياست كيفري ايران با روش توصيفي ـ تحليلي به بررسي اين موضوع بپردازد. ‏‎‎