اثربخشي الگوي زوج درمانگريِ تلفيقيِ خودتنظيم گري ـ دلبستگي بر تكانشگريِ ناكارآمد و دشواري هاي تنظيم هيجان در دو همسر

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر بخشي الگوي زوج درمـانگريِ تلفيقـيِ خـودتنظيم گري ـ دلبستگي بر تكانشگريِ ناكارآمد و دشواري هاي تنظيم هيجان در زوج ها انجام شد. اين مطالعه يك پژوهش نيمه‌آزمايشي داراي طــرح پيش آزمـون ـ پس آزمون همـراه با گروه كنترل است. از بين زوج هاي مراجعه كننده به مراكز مشاوره‌ شهرستان خرم‌آباد، تعداد 22 زوج انتخاب شدند و به گونه‌ تصادفي، در گروه هاي آزمايش و كنترل، گمارده شدند. قبل از اجراي جلسات زوج درماني، در پيش آزمون، مقياس تكانشگري ناكارآمد (DIS) و مقياس دشواري هاي تنظيم هيجان (DERS) در مورد تمامي زوج ها اجرا گرديد. سپس زوج هاي گروه آزمايش در جلسات برنامه‌ زوج درمانگري تلفيقيِ خودتنظيم گري ـ دلبستگي شركت كردند، اما گروه كنترل، درماني دريافت نكرد. بعد از اتمام جلسات درماني، در پس‌آزمون، زوج هاي دو گروه مجدداً به همان مقياس ها پاسخ دادند و داده هاي حاصل با استفاده از روش تحليل كوواريانس چند متغيري(مانكووا) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان دادند كه پس از كنترل اثرِ پيش آزمون، اثرِ عضويت گروه بر تركيب خطي متغيرهاي وابسته‌ تكانشگريِ ناكارآمد و دشواري هاي تنظيم هيجان، معنادار بود. تحليل كوواريانس تك متغيري نيز نشان داد كه الگوي زوج درمانگري تلفيقيِ خودتنظيم گري ـ دلبستگي در مقايسه با گروه كنترل، تأثير معناداري بر كاهش تكانشگري ناكارآمد و دشواري هاي تنظيم هيجان گذاشته است (به جزء بر دشواريِ دست زدن به رفتار هدفمند). در نتيجه، زوج درمانگري تلفيقيِ خود تنظيم گري ـ دلبستگي به منزله‌ يك درمان مفيد، مي تواند در كاهش تكانشگريِ ناكارآمد و دشواري هاي تنظيم هيجان در زوج ها مؤثر باشد.