بررسي تناسب صورت ادبي و معناي حكمي-عرفاني در ديوان فياض لاهيجي

فياض لاهيجي فيلسوف و عارف عصر صفوي، از شاعراني است كه در سبك هندي اشعار فرواني سروده است. اين دو آبشخور فكري و هنري، در تلاقي با يكديگر گونه‌اي از شعر را پديد آورده‌اند كه از جهتي منحصربه‎فرد است. در مقاله نشان خواهيم داد كه اشعار او هم از نظر فني درحد قابل قبولي از معيارهاي زيبايي‌شناختي قرار دارند و هم از نظر محتوايي مطابق ديدگاه‌هاي اصيل كلامي، فلسفي و عرفاني شيعه هستند. بررسي اين دو جريان هم‌نشين تاثير فن شعر و فلسفه را در يكديگر نشان داده  و آنچه باعث شكل‌گيري  فرم و محتواي خاص در اشعار ايشان شده‌ را نمايان مي‎كند. براي  اين منظور، اين تحقيق جنبه‌هايي از موسيقي دروني و بيروني اشعار او را با محتواي غزلها و قصيده‌ها كه مبتني بر ديدگاه هاي ويژه معرفتي وي هستند مقايسه كرده است.