مقايسه روش‌هاي كاشت مكانيزه گندم در خاك‌ شور

در ايران، شوري مسأله اي فراگير و محدودكننده توليدات كشاورزي است، به‌طوري‌كه بخش وسيعي از مناطق خشك و نيمه‌خشك كشور داراي خاك شور و سديمي با درجات مختلف است. خاك‌ و آب‌ شور از منابعي هستند كه با مديريت صحيح و با شناخت كامل مسأله مي‌توان از آن‌ها استفاده لازم را برد. اين تحقيق با هدف ارزيابي كارايي ماشين خطي‌كار كف‌كار براي كاشت مكانيزه گندم در خاك‌هاي شور حاشيه درياچه اروميه اجرا شده است. تيمارهاي آزمايشي شامل: الف) كاشت با خطي‌كار در كف جويچه‌هاي با عرض 60 سانتي‌متر، ب) كاشت با خطي‌كار در كف جويچه‌هاي با عرض 100 سانتي‌متر، ج) كاشت با خطي‌كار در زمين هموار و آبياري غرقابي است. براي تجزيه و تحليل آماري داده‌ها  از طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار استفاده شد. روش‌هاي كاشت از نظر شاخص‌هاي درصد سبز شدن بذرها، عملكرد دانه و اجزاي عملكرد گندم، مقدار آب مصرفي، بهره‌وري مصرف آب و نحوه توزيع شوري خاك پس از هر دور آبياري ارزيابي و مقايسه شدند. طبق نتايج به‌دست ‌آمده، تيمارهاي آزمايشي روش‌هاي كاشت در هيچ‌يك از شاخص‌هاي اندازه‌گيري شده با هم اختلاف معني‌دار (در سطح 5 درصد) نداشتند. با كاهش عرض جويچۀ آبياري از 100 به 60 سانتي‌متر، شوري خاك در كف جويچه 37 درصد كاهش يافت. مشخص شد ميانگين بهره‌وري مصرف آب در روش كاشت در جويچۀ 60 سانتي‌متري حدود 40 درصد نسبت به ميانگين بهره‌وري مصرف آب در تيمارهاي ديگر بيشتر است. نتايج تحقيق نشان مي دهد روش كاشت گندم با خطي كار در كف جويچه هاي 60 سانتي‌متري مي تواند در مناطق نيمه‌خشك با خاك‌هاي شور توصيه شود.