پيوند دادگري و شادي، و نقش آن در كاهش آسيب‌هاي فردي و اجتماعي در شاهنامه

در اين پژوهش پژوهنده، پيوند داد و بيداد با شادي و ارتباط آن با آسيب ها در داستان هاي شاهنامه را مورد بررسي قرار داده و نتيجه مي گيرد كه در جهان هستي نخستين شادي رسان ايزد يكتاست و انسان، برگزيده و نمايندۀ تمام و كمال مخلوقات، بايد صفات ايزد از جمله صفت دادگري را داشته باشد. داد در جايگاه تكوين عدل الهي مربوط به روح و درون است و بنابراين ديدگاه، انسان بايد نخست داد را در وجود خود برقرار سازد چرا كه همه آفرينش به وسيله نظم و ساماني كه انسان به آن مي‌دهد، منظم و به سامان و دور از آسيب، مي‌چرخد و سعادت انسان را در پي دارد، در غير اين صورت تمام قاعده و نظم جهان به هم مي‌خورد و حكومت غم و اهريمن بر شادي پيروز مي‌شود و انواع آسيب ها پراكنده مي شود . تحقق داد در يك جامعه كه زندگي افراد به هم وابسته است و سود و زيان مشترك دارند، تنها راه تضمين زندگي آرام، رو به پيشرفت، موفق و ايده‌آل و دور از هرگونه آسيب براي افراد است، چرا كه به هر ميزان دادگري در جامعه كمتر و بيدادگري بيشتر باشد، جلوه‌هاي اهريمني و ظلم و تجاوز وآسيب و هر چه كه شادي و روشنايي‌ها و جلوه‌هاي اهورايي را تهديد مي‌كند بيشتر و در نتيجه شادماني‌ها كم و نابود مي‌شود و حكومت غم و اهريمن وآسيب زا، بر حكومت شادي پيروز مي‌شود و سعادت انسان به خطر افگنده مي‌شود مانند جامعۀ ضحاك.