جمهوري اسلامي و آسياي مركزي: امكان سنجي همسويي در سياست خارجي با تاكيد بر كشور تاجيكستان

همراه با فروپاشي اتحاد جماهير شوروي و ظهور جمهوري­هاي تازه استقلال يافته­ عمدتا بي­ثبات و با ايجاد كانون بحران درمنطقه آسياي مركزي، فرصت­ها و چالش­هايي براي جمهوري اسلامي ايران به­عنوان كشوري هم­مرز با اين منطقه به­وجود آمد. سوال اصلي در ­اين مقاله ­چنين مطرح مي شود كه ساختارهاي تاثيرگذار ­بر تصميم­گيري­هاي ­سياست خارجي ايران در منطقه آسياي ­مركزي به ويژه تاجيكستان كدامند؟ در پاسخ به سوال مذكور، فرضيه را مي توان بر اساس شاخص هايي همچون سياسي- امنيتي، فرهنگي و اقتصادي كه شاكله سياست خارجي ايران در قبال كشورهاي آسياي مركزي از جمله تاجيكستان را تشكيل داده است، مطرح نمود به طوري كه به نظر مي­رسد اتخاذ يك رويكرد همكاري­جويانه و همگرايي با كشورهاي اين منطقه براي ايراني كه نه داراي متحد استراتژيك است و نه متحد ايدئولوژيك، مي­تواند عقلاني­ترين و كارسازترين راهبرد باشد.

this article has no abstract