مباني سنخ‌شناسي در قرآن كريم

«سنخ‌شناسي»يكي از روش‌هاي تبيين مباحث در علوم مختلف است كه از آن به طور گسترده در قرآن كريم استفاده شده است. در اين پژوهش به روش توصيفي_ تحليلي «مباني» و «اصولي» كه قرآن كريم بر اساس آن‌ها سنخ‌ها را تعريف و از يكديگر متمايز كرده، بررسي شده است. قرآن كريم در گونه‌سازي چهار مبناي اساسي دارد. مبناي سنخ‌شناسي فرهنگي، حاكميت ارزش‌هاي توحيدي و دوري از سنت‌گرايي (تبعيت از گذشتگان) است. سنخ‌هاي اجتماعي، بر مبناي نظارت اجتماعي و عدم بي‌تفاوتي افراد نسبت به يكديگر بنا شده است. همچنين مبناي سنخ‌شناسي سياسي، «قدرت» و «هجرت» است و سنخ‌‌هاي اقتصادي، بر مباني «انصاف در توزيع» و «اعتدال در مصرف» تبيين شده است. در سنخ‌شناسي تمايزها بيشتر آشكار مي‌گردد. به همين دليل قرآن كريم به منظور دستيابي به «شناخت» بيشتر مخاطبان، روش طبقه‌بندي و گونه‌شناسي را برگزيده است.