اثرات تمرينات استقامتي بر سطوح BDNF و انسولين سرمي در موش‌هاي صحرايي ديابتي ناشي از استروپتوزوتوسين

مقدمه: ديابت مليتوس يك بيماري متابوليك است كه مي تواند نوروپاتي، رتينوپاتي و نفروپاتي ايجاد كند. تمرينات ورزشي نقش مهمي در كاهش اين عوارض دارند. اطلاعات درباره نقش تمرينات ورزشي بر سطوح BDNF و انسولين در بيماران ديابتي بحث برانگيز هستند و برنامه ورزشي مناسبي براي بهبود اين شاخص ها در بيماران ديابتي وجود ندارد. هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر تمرينات استقامتي بر سطوح BDNF و انسولين در موش هاي صحرايي ديابتي بود. مواد و روش ها: 32 موش صحرايي ديابتي به 4 گروه 8 تايي: (1) موش هاي صحرايي ديابتي قرباني هفته اول، (2) موش هاي صحرايي ديابتي قرباني هفته آخر، (3) موش هاي صحرايي ديابتي با تمرين استقامتي با شدت متوسط و (4) موش هاي صحرايي ديابتي با تمرين استقامتي با شدت بالا، تقسيم شدند. علاوه بر اين 16 موش صحرايي سالم به 2 گروه سالم قرباني هفتۀ اول و سالم قرباني هفتۀ آخر تقسيم شدند. موش هاي صحرايي گروه هاي 3 و 4 روي نوارگردان به مدت 8 هفته (3 جلسه در هفته، 60 دقيقه در هر جلسه با شدت 1710 و 2817 متر در دقيقه) دويدند. يافته ها: القاي ديابت توسط استروپتوزوتوسين به طور معني داري سطوح BDNF و انسولين را در موش هاي صحرايي كاهش داد. 8 هفته تمرين استقامتي با شدت متوسط و بالا به طور معني داري سطح BDNF را افزايش داد اما بر سطوح انسولين در موش هاي صحرايي ديابتي اثري نداشت. نتيجه گيري: تمرين استقامتي با شدت متوسط و بالا ممكن است اثر محافظتي بر عوارض ناشي از ديابت در موش هاي صحرايي ديابتي داشته باشد.