ارتباط بين مقادير لپتين، اينترلوكين -10 و TNFα با خستگي و ظرفيت هوازي در زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروز

مقدمه: مالتيپل اسكلروز يك بيماري دميلينه كننده خود ايمن با مكانيسم ناشناخته است. مالتيپل اسكلروز با آسيب آكسوني، دميليناسيون و افزايش التهاب مشخص مي شود. سايتوكين ها نقش هاي مهمي در بيماريزايي مالتيپل اسكلروز دارند. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين برخي سايتوكين ها با خستگي و ظرفيت هوازي در زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروز بود. مواد و روش ها: 45 زن با مالتيپل اسكلروز در اين مطالعه شركت كردند. سطوح سرمي لپتين، TNF alpha; و اينترلوكين 10 با روش الايزا اندازه گيري شد. خستگي و ظرفيت هوازي توسط پرسشنامه شاخص شدت خستگي و آزمون پيشرونده دوچرخه ارگونومتر به ترتيب مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته ها: لپتين يك همبستگي مثبت معني دار با TNF alpha;، شاخص توده بدن و خستگي در اين بيماران داشت. علاوه بر اين لپتين يك همبستگي منفي معني دار با ظرفيت هوازي داشت و ظرفيت هوازي يك همبستگي منفي معني دار با خستگي و شاخص ناتواني داشت. در حالي كه TNF alpha; با خستگي يك همبستگي مثبت معني دار داشت، اينترلوكين 10 با ساير عوامل همبستگي نداشت. نتيجه گيري: بهبود ظرفيت هوازي و فعاليت بدني منظم مي تواند با كاهش توليد سايتوكين هاي التهابي و خستگي همراه باشد. اين ممكن است كيفيت زندگي افراد مبتلا به مالتيپل اسكلروز را افزايش دهد.