ارزيابي خطر بيابان‌زايي استان خراسان شمالي با استفاده از مدل‌هاي IMDPA و MICD

بحران بيابان‌زايي در استان خراسان شمالي به‌علت تغييرات شديد كاربري اراضي، نابودي پوشش گياهي و جنگل‌تراشي، دامنۀ بردباري و تحمل‌پذيري اكوسيستم‌هاي اين منطقه را با خطر جدي مواجه كرده است. هدف مطالعۀ حاضر، تهيۀ نقشه و ارزيابي خطر بيابان‌زايي با دو مدل ايراني MICD و IMDPA و شناسايي معيارهاي اصلي بيابان‌زايي در استان است. بدين منظور ابتدا نقشۀ واحدهاي كاري منطقه تهيه شد. سپس در هر واحد كاري معيارها و شاخص‌هاي هر دو روش امتيازدهي شد. در نهايت نقشۀ خطر بيابان‌زايي به دست آمد؛ بر اساس نتايج حاصل از دو مدل بيش از 80% منطقه در كلاس خطر متوسط تا شديد بيابان‌زايي قرار دارد، كه معيارهاي اقليم و كشاورزي به‌ترتيب مؤثرترين عوامل در تشديد شرايط بيابان‌زايي هستند. ازاين‌رو پيشنهاد مي‌شود براي كاهش خطر بيابان‌زايي منطقه، راهبردهاي مناسب براي دو عامل اقليم و كشاورزي در اولويت قرار داده شوند. در اين زمينه، تدوين برنامۀ مديريت استراتژيك ريسك بيابان‌زايي استان مي‌تواند راهگشاي مديران منطقه‌اي باشد.