تاثير دو مدل تمرين ورزشي تناوبي شديد و تداومي متوسط بر ميزان آيريزين سرمي و بيان ژن PGC-1α در عضله موش‌

زمينه و هدف: مشخص شده كه مايوكاين آيريزين (Irisin) در تنظيم تعادل انرژي و وزن بدن نقش دارد. از اين رو، هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير دو شيوه تمرين ورزشي بر ميزان آيريزين سرمي و بيان ژن گيرنده فعال شده تكثيري پروكسي زومي PGC1 alpha در بافت عضلاني رت هاي نر بود. روش بررسي: اين پژوهش تجربي در تابستان ۱۳۹۵ در دانشگاه علوم پزشكي بقيه الله انجام شد. به اين ترتيب كه ۳۲ سر رت نر ويستار ( با سن هشت هفته و ميانگين وزن g ۵۵ ±۲۵۰) به طور تصادفي و مساوي در چهار گروه كنترل پايه (CO)، كنترل هشت هفته (CO۸w)، تمرين تداومي متوسط (MICT) و تمرين تناوبي شديد (HIIT) تقسيم شدند. گروه CO در شروع مطالعه كشته و گروه CO8w همزمان با گروه هاي تجربي نگهداري شدند اما در هيچ تمرين ورزشي شركت نكردند. گروه هاي MICT و HIIT نيز به مدت هشت هفته تحت فعاليت هاي تدوامي متوسط (۶۰ ۱۵ دقيقه با سرعت m/min ۳۰-۱۵) و تناوبي شديد (۸۴ تناوب شديد يك دقيقه اي با سرعت m/min ۵۵-۲۸ به همراه ۷۳ تناوب آهسته يك دقيقه اي با سرعت m/min ۳۰-۱۲) قرار گرفتند. جهت اندازه گيري مقادير آيريزين سرم از روش ELISA و براي بررسي بيان نسبي mRNA ژن PGC1 alpha; از روش Realtime PCR استفاده شد. يافته ها: ميزان بيان mRNA ژن PGC1 alpha در هر دو گروه تناوبي شديد و تدوامي متوسط نسبت به گروه هاي كنترل افزايش معنا دار پيدا كرده است (۰/۰۰۱=P). در حالي كه سطوح سرمي آيريزين تفاوت معنا داري نداشت (۰/۲۰=P). نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه اين دو شيوه تمرين ورزشي احتمالاً با فعال سازي مسيرهاي بالا دستي توانستند رونويسي از ژن PGC1 alpha ( تنظيم كننده اصلي متابوليسم انرژي ) در عضله اسكلتي را افزايش دهند، اما تغيير قابل ملاحظه اي در سطوح آيريزين سرمي ايجاد نكردند.