بررسي و مقايسه ادراك كارآموزان مامايي از اثربخشي شيوه‌هاي آموزشي يادگيري مبتني بر تيم و آموزش مرسوم (سخنراني) در زمينه مراقبت‌هاي كودكان

پيش زمينه و هدف: ممكن است استفاده از شيوه هاي نوين آموزشي در افزايش سطح آگاهي، علاقه مندي و ادراك دانشجويان تأثيرگذار باشد. لذا براي ارزيابي اين فرضيه مطالعه حاضر در نظر دارد تا نقش دو روش آموزشي يادگيري مبتني بر تيم (TBL) و روش آموزش سنتي را بر سطح ادراك دانشجويان مامايي از مراقبت هاي كودكان موردبررسي قرار دهد. مواد و روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه شبه تجربي است كه بر روي دانشجويان دوره كارشناسي مامايي دانشگاه علوم پزشكي اروميه در سال -93 1392 صورت پذيرفت. دانشجويان به طور تصادفي به دو روش آموزشي مبتني بر تيم و يا روش سنتي مرسوم در كارآموزي بهداشت مادر و كودك تحت تعليم قرار گرفتند. سپس ادراك كارآموزان مامايي در مورد اثربخشي دو روش مذكور مورد مقايسه قرار گرفت. يافته ها: ادراك دانشجويان در خصوص سازمان دهي و برنامه ريزي واحد درسي، مهارت هاي ارتباطي و چگونگي ارتباط مدرس با دانشجو، نحوه ارائه تكاليف، برگزاري آزمون ها و ارزشيابي، روش هاي آموزشي و كمك آموزشي تكميلي، نتايج حاصل از دوره آموزشي، تلاش و مشاركت وي در دوره آموزشي و مؤثر بودن روش آموزشي در روش TBL بهتر از روش آموزشي سخنراني بود (0.05 p). بحث و نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي پژوهش حاضر به نظر مي رسد در روش آموزشي TBL، ادراك كارآموزان از شيوه هاي آموزشي در زمينه مراقبت هاي كودكان بهتر از روش سخنراني است.