تأثير مكمل‌دهي ويتامين D با دوزهاي مختلف بر مقاومت به انسولين در موش‌هاي صحرايي اواركتومي‌شده

زمينه و هدف: ديابت نوع 2 و كمبود ويتامين D، هر دو در دوران يائسگي بسيار شايع هستند. از آنجا كه تأثير مكمل دهي ويتامين D با دوزهاي مختلف بر گلوكز خون، غلظت انسولين و مقاومت به انسولين نامعلوم است، بنابراين مطالعه حاضر با هدف بررسي تأثير مكمل دهي ويتامين D با دوزهاي مختلف بر چربي احشايي، گلوكز خون، غلظت انسولين و مقاومت به انسولين در موش هاي صحرايي اواركتومي شده انجام شد.روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي، 32 سر موش صحرايي ماده از نژاد ويستار، در 4 گروه 8 تايي شامل: سه گروه دريافت كننده مكمل ويتامين D (با دوز بالا، متوسط و پايين) و يك گروه كنترل قرار گرفتند. پس از 8 هفته مكمل دهي ويتامين D؛ وزن، قد، دور كمر، چربي احشايي و غلظت پلاسمايي گلوكز و انسولين اندازه گيري و شاخص مقاومت به انسولين (HOMAIR) و BMI محاسبه شد. داده ها با استفاده از آزمون تي همبسته و تحليل واريانس يك طرفه (ANOVA) در سطح معني داري 05/0˂P تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: بعد از هشت هفته برنامه مداخله اي؛ وزن بدن، BMI، اندازه دور كمر، چربي احشايي، انسولين، گلوكز خون و شاخص مقاومت به انسولين در گروه هاي دريافت كننده ويتامين D با دوز بالا نسبت به گروه كنترل به طور معني داري پايين تر بود (05/0 P). مكمل دهي ويتامين D با دوز بالا در مقايسه با دوز متوسط و پايين، سبب كاهش معني داري در سطح انسولين، گلوكز خون و شاخص مقاومت به انسولين گرديد. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه مصرف دوز بالاي ويتامين D مي تواند موجب بهبودي قابل ملاحظه در ميزان گلوكز خون ناشتا، وضعيت عملكرد انسولين و مقاومت به انسولين ارزيابي شده با شاخص HOMAIR شود و افزودن مكمل ويتامين D، اثر مثبت بر تحمل قند در موش هاي يائسه دارد.