تأثير مداخله آموزشي مبتني بر الگوي مراقبت پيگير بر خودپايشي قند خون بيماران ديابتي نوع 2

زمينه و هدف: كنترل مناسب قند خون به عنوان يكي از مهم ترين رفتارهاي خودمراقبتي، موجب پيشگيري از ايجاد و پيشرفت عوارض بيماري ديابت مي شود. با توجه به عدم رعايت رفتار خودمراقبتي در بيماران ديابتي و نيز نقش مؤثر پرستاران، مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير مداخله آموزشي مبتني بر الگوي مراقبت پيگير بر خودپايشي قند خون بيماران ديابتي نوع 2 انجام گرفت. روش تحقيق: پژوهش حاضر يك مطالعه كارآزمايي باليني شاهددار تصادفي است كه با شركت 86 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه كننده به كلينيك ديابت آريان تربت حيدريه، در سال 1394 انجام شد. شركت كنندگان به روش تخصيص تصادفي به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم شدند. مداخلات آموزشي در قالب الگوي مراقبت پيگير كه داراي چهار گام اساسي آشناسازي، حساس سازي، كنترل و ارزشيابي مي باشد، براي گروه مداخله در طول 3 ماه و طي 6 جلسه اجرا شد. پرسشنامه قبل از انجام مداخله و دو هفته پس از آخرين جلسه آموزش تكميل گرديد و ميانگين امتياز خودپايشي قند خون در دو گروه مورد بررسي قرار گرفت. داده ها پس از ورود به نرم افزار SPSS (ويرايش 16)، با استفاده از آمار توصيفي شرح و توصيف گرديد و با كمك آزمون هاي آماري Independent ttest، Paired ttest و ChiSquare تجزيه و تحليل شد. سطح معني داري كمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: از مجموع شركت كنندگان در مطالعه، 3/59 درصد زن و بقيه مرد بودند و ميانگين سني آنها 4/8 ± 6/48 سال بود. نتايج تفاوت معني داري را بين دو گروه مداخله و كنترل از نظر چگونگي خودپايشي قند خون قبل و بعد از مداخله آموزشي مبتني بر الگوي مراقبت پيگير نشان داد (001/0 P )؛ به طوري كه ميانگين و انحراف معيار امتياز خودپايشي قند خون در گروه مداخله قبل از اجراي مداخله 02/3 ±51/11 و ميانگين و انحراف معيار امتياز گروه كنترل 96/2 ±13/12 بود و اين مقادير بعد از انجام مداخله به ترتيب: به 93/3 ±13/18 و 74/3 ±25/13رسيد. نتيجه گيري: مداخله آموزشي مبتني بر الگوي مراقبت پيگير، بر رفتارهاي مراقبت از خود بيماران ديابتي و به ويژه خودپايشي قند خون آنان مي تواند مؤثر باشد؛ بنابراين كاربرد آن پيشنهاد مي گردد.