حذف مؤثر سم ارگانوفسفره ايميداكلوپرايد از نمونه هاي آبي توسط نانوذرات مغناطيسي سيليكا اصلاح شده به عنوان نانوجاذب قابل بازيافت

زمينه و هدف: سموم كشاورزي از جمله مهمترين آلايندههاي موجود در صنايع كشاورزي ميباشندكه باعث آلودگي محيط زيست مي- شوند. بنابراين هدف اصلي اين پژوهش حذف سم ايميداكلوپرايد از آب آلوده با استفاده از نانوذرات مغناطيسي سيليكا اصلاح شده مي باشد. روش كار: آزمايشات در مقياس آزمايشگاهي و به صورت ناپيوسته انجام شد. مشخصات فيزيكي و ساختاري جاذب سنتز شده با تكنيك SEM مورد آناليز قرار گرفت. براي تعيين ايزوترمهاي تعادلي و سينتيكهاي فرايند جذب، تاثير پارامترهايي نظير pH، غلظت سم ايميداكلوپرايد، دوز جاذب و زمان تماس مورد مطالعه قرارگرفت. هم چنين بازيافت نانو جاذب نيز تا ٤ مرتبه انجام شد. نتايج: در اين تحقيق بهترين راندمان 97/85% زمان ٦٧ دقيقه، مقدار جاذب 0/06 گرم بر ليتر، مقدار سم 15/6ميلي گرم بر ليتر و در pH= 6/5 اتفاق ميافتد. ضريب همبستگي مدل ايزوترم لانگموير (R2=0.9843) بيشتر از مدل فروندليچ (R2=0.8) است. بنابراين مدل ايزوترم لانگموير براي پيشبيني رفتار جذب سم ايميدوكلوپرايد توسط نانوجاذب از محيط آبي معرفي ميگردد و هم چنين سينتيك واكنش تطابق خوبي با معادلات شبه درجه دوم از خود نشان داد. نتيجه گيري: حذف سم ايميداكلوپرايد از آب آلوده با استفاده از نانوذرات مغناطيسي سيليكا اصلاح شده كارآمد و قابل بازيافت مي باشد.