بررسي رابطه ي مصرف سيگار با IgA ترشحي بزاق

سابقه و هدف: IgA ترشحي ايمونوگلوبولين غالب بزاقي و مكانيسم اختصاصي دفاعي در حفره دهان مي باشد. سيگار كشيدن احتمالا مي تواند ميزان IgA ترشحي بزاق را تغيير دهد. اين تحقيق با هدف بررسي رابطه ي سيگار با ميزان IgA ترشحي بزاقي انجام گرفت. مواد وروش ها: اين مطالعه Historical cohort بر روي 40 نفر (20 نفر در گروه مورد و20 نفر در گروه شاهد) انجام شد اطلاعات مورد نياز مانند سن، BOP(خونريزي حين پروبينگ) ، وجود ضايعات دهاني، بيماري سيستميك، مصرف دارو،خشكي دهان،تحليل لثه كلينيكي (CAL) و سابقه درمانهاي دندانپزشكي در يك ماه اخير با تكميل پرسش نامه، مشاهده و معاينه ي كلينيكي به دست آمد. سپس بين ساعات 9 تا 12 صبح در حالت استراحت 1سي سي بزاق غير تحريكي به روش Spitting از نمونه ها گرفته شد و در عرض 2 ساعت به آزمايشگاه ارسال گشت. نتايج بدست آمده توسط آزمونهاي آماري T و multiple linear regression تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داده كه ميزان IgA ترشحي بزاق در گروه سيگاري 93±164 به طور معني داري نسبت به گروه غير سيگاري (148±232) پايين تر بود. (04/=P) نتيجه گيري: به نظر مي رسد مصرف سيگار با كاهش سطح IgA بزاق نقش مهمي در ايتولوژي بيماري هاي دهان مرتبط با سيگار دارد. كلمات كليدي: IgA ، مصرف دخانيات ، سيستم ايمني