بررسي تاثير طرحهاي مختلف خط خاتمه تراش برمقاومت به شكست كراونهاي زيركونياي مونوليتيك

خلاصه: سابقه و هدف: يكي از مشكلات عمده روكشهاي تمام سراميك شكستگي احتمالي آنها در برابر نيروي اكلوزال است. هدف از مطالعه حاضر ، مقايسه تأثير سه طرح تراش (شولدر ، اسلوپ شولدر ، چمفر) در مقاومت به شكست روكش هاي زيركونيا مونوليتيك است. مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي آزمايشگاهي سه داي از جنس PEEK با طرح تراش چمفر (عمق 0.8 ميلي متر) ، شولدر (عمق 1 ميلي متر) و اسلوپ شولدر (عمق 1 ميلي متر) با استفاده از دستگاه تراش تهيه شد. تعداد 30 داي اپوكسي رزين (10 نمونه چمفر ، 10 نمونه اسلوپ شولدر ، 10 نمونه شولدر) ساخته شد. روكش هاي زيركونيا مونوليتيك با فضاي سمان mu;m 35 بر روي 30 داي اپوكسي رزين در لابراتوار دندانپزشكي ساخته شد. سپس روكش هاي زيركونيا روي داي هاي اپوكسي رزين سمان شدند و تحت آزمايش شكستگي با دستگاه STM20 (SANTAM, Tehran, Iran) قرار گرفتند و نمونه ها از نظر محل شكستگي مورد بررسي قرار گرفتند. تمامي آزمون هاي آماري در نرم افزار SPSS ver.22انجام گرفت. يافته ها: ميانگين مقاومت به شكست در طرح تراش شولدر 417.52 ±3965.80 N و براي طرح تراش چمفر 1002.83 ±4910.40 N و براي اسلوپ شولدر 898.48 ±4490.90 N بود. آناليز واريانس يك طرفه تفاوت معني داري بين گروه ها نشان داد. (0.049=P) و آناليز Tukey post hoc نشان داد مقاومت به شكست گروه چمفر به صورت معني داري از گروه شولدر بيشتر بود. ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮي: به نظر مي رسد كه طرح تراش روكشهاي زيركونيا بر مقاومت به شكست آنها تأثير دارد. طرح تراش چمفر مي تواند عملكرد بيومكانيكي روكشهاي تك واحدي زيركونيا را بهبود بخشد.