تغيير بيان و فاخرگويي در ترجمه از فارسي به عربي بر اساس نظريه وينه و داربلنه

مفهوم تغيير بيان در ترجمه از سوي نظريه‌پردازن مختلفي مورد بحث قرار گرفته‌است و بيشتر ناظر بر تغيير ساخت‌هاي دستوري زبان مبدأ و برابريابي در سطح تعابير و اسلوب‌هاست. وينه و داربلنه از نظريه‌پردازاني هستند كه به لزوم انتقال پيام و مقوله‌هاي فرهنگي از طريق برابريابي و تغيير بيان به عنوان يك ضرورت كاربردي‌ـ معنايي نگريسته‌اند. بر اين اساس، مترجم بايد خود را از زنجير ساختارهاي زبان مبدأ و توالي و ترتيب واژگان و جملات آن برهاند و آزادانه به انتقال معنا و پيام و يا حتّي تأثير متن مبدأ در متن مقصد بپردازد. در راستاي اجراي اين هدف، آشنايي با تعابير و اصطلاحات زبان مقصد، امري ضروري و اجتناب‌ناپذير است. از سوي ديگر، در زباني مانند عربي كه زباني اسلوب‌محور است و مفاهيم در قالب اسلوب‌هايي نظير نواسخ، حرف جر و موصول، تحذير و... بيان مي‌شوند، آشنايي با اين اسلوب‌ها، دست مترجم را براي تغيير بيان و بيان جايگزين باز مي‌كند و با برخي از فنون تغيير بيان، از جمله: ارائه تعبير پربسامد و جاافتاده، واژه يا تعبير فرهنگي مشابه و آرايه‌هاي بلاغي مأنوس به همانندسازي جامه عمل مي‌پوشاند.