همبستگي عدالت سازماني و رضايت شغلي پرستاران بيمارستانهاي آموزشي شهر شيراز

مقدمه: يكي از اهداف متخصصان بهداشت شغلي، ارتقاي رضايت شغلي كاركنان در سازمان، افزايش كارايي و مسئوليت پذيري است. هدف از پژوهش حاضر، تعيين همبستگي عدالت سازماني و رضايت شغلي پرستاران بيمارستانهاي آموزشي شهر شيراز در سال 1393-94 بوده است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر توصيفي- همبستگي بوده كه جامعه ي پژوهشي آن كليه ي پرستاران بيمارستانهاي آموزشي شهر شيراز مي باشند. 295 نمونه با استفاده از جدول مورگان و براساس معيارهاي ورود از بين پرستاران بيمارستان هاي آموزشي شهر شيراز وارد مطالعه شدند. براي جمع آوري داده ها از سه پرسشنامه ي مشخصات جمعيت شناختي، پرسشنامه عدالت سازماني Nijhoff Mormon (Nihoof Moormans) “Organizational Justice Questionnaire” و پرسشنامه رضايت شغلي (Minnesota “Job Satisfaction Questionnaire” (MSQ), استفاده گرديد. پايايي به روش آلفاي كرونباخ اندازه گيري شد. داده‌ها با نرم‌افزار آماري اس پي اس اس نسخه 19 تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: يافته ها ميزان عدالت سازماني را با ميانگين 13/87±49/15 و رضايت شغلي پرستاران را با ميانگين 13/7±49/48 نشان داد. بين عدالت سازماني و رضايت شغلي پرستاران همبستگي مثبت و معني داري وجود دارد (r=0/672، p≤0/001). از ميان زيرمقياس هاي رضايت شغلي فقط جو سازماني با عدالت سازماني رابطه ي معني دار داشت (r=0/115، p=0/049). نتيجه گيري: بين عدالت سازماني و رضايت شغلي پرستاران در بيمارستان هاي آموزشي شهر شيراز همبستگي مثبت و مستقيم وجود داشته است. پيشنهاد مي شود كه مديران پرستاري به رعايت عدالت سازماني توجه بيشتري مبذول كنند.