مقايسه اضطراب، افسردگي و اهمال كاري در پرستاران بيمارستان‌هاي روانپزشكي و عمومي

مقدمه: حرفه پرستاري شغل تنش زاست و اين موجب اضطراب، افسردگي و حتي اهمال كاري مي‌شود و محيط بيمارستان نيز مي‌تواند مداخله كننده باشد. هدف اصلي اين پژوهش مقايسه اضطراب، افسردگي و اهمال كاري درپرستاران بيمارستان‌هاي روانپزشكي و عمومي شهر شيراز مي‌باشد. روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي - مقايسه‌اي است. جامعه آماري كليه پرستاران بيمارستان‌هاي عمومي و روانپزشكي شهر شيرازدر سال 1394 است. نمونه پژوهش شامل 126 نفر پرستار (63 نفراز بيمارستان روانپزشكي و 63 نفراز بيمارستان عمومي) بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس از دو بيمارستان دولتي شهر شيراز انتخاب شدند. ابزارگردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه سلامت عمومي (General Health Questionnaire) و مقياس اهمال كاري توكمن (TPS: Tuckman Procrastination Scale) است. روايي و پايايي اين ابزلرها در پژوهش‌هاي گذشته تأييد شده است. داده‌ها با استفاده از نرم افزاراس پي اس اس نسخه 19 مورد تحليل آماري قرار گرفت. يافته‌ها: بين ميزان اضطراب و افسردگي در پرستاران بيمارستان‌هاي روانپزشكي و پرستاران بيمارستان عمومي تفاوت معناداري وجود ندارد (0/418= P)، اما ميزان اهمال كاري پرستاران بيمارستان‌هاي عمومي به طور معناداري بيشتر از پرستاران بيمارستان رواني بود (0/05 P). نتيجه گيري: دوگروه از نظر ميزان اضطراب و افسردگي يكساني داشتند. بنابراين، دوره‌هاي اموزشي در اين رابطه براي ارتقا كيفيت مراقبت از بيماران، پيشنهاد مي‌شود.