همبستگي سلامت معنوي با اميدواري در دانشجويان پرستاري دانشگاه‌هاي علوم پزشكي وآزاد اسلامي شهر يزد

مقدمه: سلامت معنوي و اميدواري از عوامل مهم سلامت مي باشند. اين پژوهش با هدف، تعيين همبستگي سلامت معنوي با اميدواري در دانشجويان پرستاري دانشگاه هاي علوم پزشكي و آزاد اسلامي شهر يزد در سال 1394 انجام شد. روش كار: اين پژوهش از نوع مطالعات توصيفيهمبستگي بوده كه در دانشجويان دانشگاه هاي علوم پزشكي و آزاد شهر يزد در سال 1394 انجام شد. روش نمونه گيري در اين پژوهش از نوع تمام شماري بوده و تعداد نمونه معادل كل جامعه (550 نفر) بود. سلامت معنوي با مقياس سلامت معنوي اليسون (Ellison s Spiritual Well Being Scale, SWBS) بر اساس سه بعد شناختي، عواطف، كنش و اميدواري با ldquo;مقياس اميد بزرگسالان اشنايدر (Snyder s Adult Hope Scale, AHS) اندازه گيري شد. روايي و پايايي پرسشنامه ها در مطالعات قبلي بررسي شده است. داده ها با نرم افزار اس پي اس اس نسخه 18 تحليل شد. يافته ها: ميانگين نمره سلامت معنوي و اميدواري در دانشجويان دانشگاه آزاد به ترتيب (03/16 ± 04/95، 80/6 ± 19/43) و در دانشجويان علوم پزشكي به ترتيب (95/13 ± 14/98، 78/6 ± 12/45) به دست آمد. سلامت معنوي دانشجويان با اميدواري همبستگي مثبت و معنا داري داشت. شدت همبستگي سلامت معنوي با اميدواري در دانشجويان دانشگاه آزاد و علوم پزشكي با ضريب همبستگي پيرسون به ترتيب برابر (71/0=r، 001/0 P) و (78/0=r، 001/0 P) برآورد گرديد. تمامي ابعاد سلامت معنوي با اميدواري همبستگي مثبت و معنادار داشت. بيشترين همبستگي را بعد عواطف و كمترين ارتباط را بعد كنش به خود اختصاص داد. نتيجه گيري: سلامت معنوي و اميدواري دانشجويان پرستاري در هر دو دانشگاه بالاتر از سطح متوسط بود و سلامت معنوي با اميدواري همبستگي مثبت و معنا داري داشت. بنابراين، برنامه ريزي در راستاي ارتقاي سلامت معنوي دانشجويان براي افزايش اميدواري آنان پيشنهاد مي شود.