مقايسه حافظه رويدادي و معنايي در مبتلايان و غير مبتلايان به صرع لوب گيجگاهي

مقدمه: مبتلايان به صرع در معرض خطر قابل توجهي از اختلال شناختي و نابهنجاري هاي رفتاري هستند. هدف از پژوهش حاضر مقايسه ي حافظه ي رويدادي و معنايي در مبتلايان صرع لوب گيجگاهي و غير مبتلايان است. روش: پژوهش حاضر از نوع علي مقايسه اي بود. جامعه ي پژوهش مبتلايان صرع انجمن صرع ايران شهر تهران بودند، از اين ميان 20 نفر از مبتلايان صرع لوب گيجگاهي به عنوان نمونه انتخاب شدند و با 20 نفر از غير مبتلايان از نظر متغيرهاي جمعيت شناختي سن و تحصيلات همتا شدند. نمونه ها با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار سنجش حافظه رويدادي، آزمون يادآوري آيتم و منبع تصاوير و كلمات و حافظه معنايي، مقوله هاي طبقاتي و سيالي واژگان بود. تحليل داده ها با آزمون تي گروه مستقل، تحليل واريانس يك راهه و چندراهه صورت گرفت. نتايج: آزمون تي و ميانگين نمرات حافظه رويدادي و معنايي (x=271.55, t38=3.61, p 0.01; x=95.61, t38=6.22, p 0.01) تفاوت معناداري را در كاركرد اين دو حافظه در مبتلايان صرع لوب گيجگاهي و غير مبتلايان نشان دادند. بحث و نتيجه گيري: نتيجه ي پژوهش حاضر نشان مي دهد آسيب هيپوكامپ و نئوكورتكس جانبي مبتلايان صرع لوب گيجگاهي، در بروز اختلال حافظه رويدادي و معنايي نقش اساسي دارد و ميزان كاركرد حافظه ي رويدادي و معنايي در مبتلايان از غير مبتلايان كم تر بود.