اثربخشي مقدماتي درمان شناختي - رفتاري بر اختلال نعوظ جنسي و شدت علائم روان‌شناختي همبود: پژوهش مورد منفرد

مقدمه: اختلالات عملكرد جنسي به‌ويژه اختلال نعوظ يك اختلال نسبتاً ناشناخته و مقاوم به درمان است. اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي مقدماتي درمان شناختي رفتاري بر اختلال نعوظ جنسي و شدت علائم روان‌شناختي همبود با آن انجام شد. روش: پژوهش از نوع مورد منفرد با طرح AB مي‌باشد. مراجع مردي 28 ساله بود كه براساس معيارهاي ورود به پژوهش، مصاحبه باليني بر مبناي DSM-V، پرسشنامه‌هاي بيمارستاني اضطراب و افسردگي، تجارب جنسي آريزونا (ASEX)، بين‌المللي عملكرد نعوظي (5-IIEF) و نظر روان‌پزشك تشخيص قطعي اختلال نعوظ را دريافت نمود. پس از موقعيت خط پايه [NP1] ، مداخله آغاز شد و مراجع 8 جلسه مداخلۀ درماني هفتگي 90 دقيقه‌اي را دريافت نمود و يك ماه پس از پايان جلسات مداخله، چندسري پرسشنامه در دوماه متوالي به‌عنوان مرحله پيگيري اجرا و تكميل شد. نتايج: يافته‌هاي پژوهش طي تحليل ديداري نمودار داده‌ها براساس شاخص‌هاي آمار توصيفي و تحليل ديداري نشان داد، در مرحله پيگيري نسبت به خط پايه مداخله در بهبود اختلال نعوظ و كاهش شدت نشانگان افسردگي و اضطراب همبود با آن مؤثر بوده است (با PND، هفتاد و پنج درصد). بحث و نتيجه‌گيري: نتايج بر اهميت اين مداخله در اختلالات عملكرد جنسي و ارائۀ افق‌هاي جديد در مداخلات باليني تأكيد دارد.