رابطه علّي بين ذهن آگاهي با تنيدگي ادراك‌شده در دانشجويان: نقش ميانجي‌‌‌گري خودكارآمدي و هوش هيجاني

مقدمه: ذهن آگاهي، هشياري غير قضاوتي، غير قابل توصيف و مبتني بر زمان حال نسبت به تجربه ايست كه در يك لحظه خاص در محدوده‌ي توجه يك فرد قرار دارد و در كاهش تنيدگي و افزايش كيفيت زندگي افراد نتايج مثبتي داشته است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي رابطه علّي بين ذهن آگاهي با تنيدگي ادراك شده در دانشجويان: نقش ميانجي گري خودكارآمدي و هوش هيجاني در بين دانشجويان كارشناسي (دختر و پسر) دانشگاه آزاد زنجان بود. روش: در اين مطالعه علّي همبستگي، جامعه آماري كل دانشجويان كارشناسي دانشگاه آزاد زنجان بودند كه نمونه پژوهش شامل 200 دانشجو (99 دختر و 101 پسر) به روش نمونه‌‌گيري تصادفي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش، ابزارهاي ذهن آگاهي براون و رايان، تنيدگي ادراك شده كوهن، پرسشنامه خودكارآمدي شرر و هوش هيجاني شات و همكاران استفاده شدند.ارزيابي مدل پيشنهادي با استفاده از روش تحليل مسير نرم‌افزار (ايموس 20) انجام گرفت. نتايج: بر اساس نتايج اين پژوهش، مدل پيشنهادي روابط علّي بين متغيرهاي مذكور، از برازش قابل قبولي برخوردار بود. بحث و نتيجه‌گيري: به طور كلي، در مدل پيشنهادي پژوهش، نتايج نشان دادند كه ذهن آگاهي هم به صورت مستقيم و هم به صورت غير مستقيم از طريق خودكارآمدي و هوش هيجاني با تنيدگي ادراك شده رابطه دارد.