اثربخشي آموزش مثبت‌نگر گروهي بر شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي در والدين كودكان با نيازهاي خاص

مقدمه: والدين كودكان با نيازهاي خاص به دليل مشكلات مربوط به فرزند خود با مشكلات عديده‌اي از جمله كاهش شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي مواجه هستند و يكي از روش‌هاي درماني اثربخش، آموزش مثبت‌نگر گروهي است. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش مثبت‌نگر گروهي بر شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي در والدين كودكان با نيازهاي خاص انجام شد. روش كار: روش اين مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه پژوهش والدين كودكان با نيازهاي خاص شهر اهواز در سال تحصيلي 98-1397 بودند كه از ميان آنها والدين 30 دانش‌آموز با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به روش تصادفي در در گروه مساوي جايگزين شدند (هر گروه 15 زوج). گروه آزمايش 14 جلسه 90 دقيقه‌اي آموزش مثبت‌نگر گروهي بر اساس پكيج سليگمن و همكاران (2006) دريافت كرد و گروه كنترل آموزشي نديد. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه‌هاي شادكامي زناشويي (آزرين و همكاران، 1973)، تاب‌آوري (كونور و ديويدسون، 2003) و رضايت از زندگي (داينر و همكاران، 1985) بودند. داده‌ها با آزمون‌هاي خي‌دو، تي مستقل و تحليل كوواريانس چند‌متغيري در نرم‌افزار SPSS24 تحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه در مرحله پيش‌آزمون بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل از نظر شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي تفاوت معني‌داري وجود نداشت (0.05 P)، اما در مرحله پس‌آزمون بين آنها از نظر هر سه متغير شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي تفاوت معني‌داري وجود داشت (0.001 P). به عبارت ديگر، آموزش مثبت‌نگر گروهي باعث افزايش شادكامي زناشويي (1069.574=F)، تاب‌آوري (281.722=F) و رضايت از زندگي (414.315=F) در والدين كودكان با نيازهاي خاص شد (0.001 P). نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از اثربخشي آموزش مثبت‌نگر گروهي بر شادكامي زناشويي، تاب‌آوري و رضايت از زندگي در والدين كودكان با نيازهاي خاص بود. بنابراين، پيشنهاد مي‌گردد كه از اين روش در كنار ساير روش‌هاي درماني براي بهبود ويژگي‌هاي روانشناختي استفاده شود.