بررسي رابطه بين ميزان پذيرش درد، الگوي زندگي و محدوديت ناشي از درد مزمن در سالمندان

مقدمه: با توجه به اهميت نقش پذيرش درد در چگونگي سازگاري با درد مزمن در سالمندان، اين مطالعه با هدف بررسي رابطه بين ميزان پذيرش درد، الگوي زندگي و محدوديت ناشي از آن در سالمندان مبتلا به درد مزمن انجام شده است. روش كار: اين پژوهش يك مطالعه توصيفي -تحليلي است، كه در آن 200 سالمند مبتلا به درد مزمن به شيوه نمونه گيري تصادفي چند مرحله اي، انتخاب شدند. ميزان پذيرش درد، الگوي زندگي با درد و محدوديت ناشي از درد به ترتيب با پرسشنامه هاي پذيرش درد، الگوي زندگي با درد و محدوديت ناشي از درد مزمن در سالمندان ارزيابي شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي تحليلي آماري تي مستقل و رگرسيون خطي و به كمك نرم افزار SPSS (نسخه 21) انجام شد. يافته ها:. بين ميزان پذيرش درد به ترتيب با الگوي زندگي با درد ارتباط معني دار مثبت ( B=0/41،0/001 P) و با محدوديت ناشي از درد رابطه معني دار منفي ( B=0/15 ،0/001 P) وجود داشت. همچنين بين الگوي زندگي با درد و محدوديت ناشي از درد نيز، رابطه معني دار منفي حاصل شد (B=-0/43 ،0/001 P). نتيجه نهايي: سالمنداني كه پذيرش درد بيشتري داشتند، از الگوي زندگي با درد مناسب تري برخوردار بوده و محدوديت ناشي از درد كمتري نيز، داشتند.. بدين جهت، استفاده از روش هاي درماني مبتني بر پذيرش درد به منظور مديريت مناسب درد مزمن در سالمندان، پيشنهاد مي گردد.