بررسي رابطه ميان سهم بخش كشاورزي و كارآفريني در كشورهاي عضو G20 و ايران

كارآفريني با توسعه اقتصادي و اجتماعي كشورها رابطه تنگاتنگي دارد و امروزه يكي از شاخص هاي توسعه در كشورهاي رو به رشد محسوب مي شود. به علت نقش و جايگاه ويژه كارآفرينان در روند پيشرفت و رشد اقتصادي، بسياري از دولت ها در كشورهاي توسعه يافته تلاش مي كنند با حداكثر امكانات و بهره برداري از دستاوردهاي تحقيقاتي، شماري از افراد جامعه را كه داراي ويژگي هاي كارآفريني هستند به آموزش كارآفريني و فعاليت ها ي كارآفرينانه هدايت كنند. هدف اصلي اين مطالعه بررسي رابطه ميان سهم بخش كشاورزي و شاخص كارآفريني است، به همين منظور از شاخص هاي فرصت كارآفريني و قابليت كارآفريني براي بررسي ميان كارآفريني و سهم بخش كشاورزي استفاده گرديد. براي اين منظور از اطلاعات و داده هاي كشورهاي عضو G20 و ايران طي دوره زماني 2017-2008 و روش هم انباشتگي فيشر استفاده شده است. نتايج حاصل از بررسي هم انباشتگي متغيرها نشان داد، ميان سهم بخش كشاورزي در رشد اقتصادي و فرصت كارآفريني رابطه بلندمدت وجود دارد. همچنين، بين سهم بخش كشاورزي در رشد اقتصادي و قابليت كارآفريني نيز رابطه بلندمدت مورد تأييد است. علاوه بر اين، وجود رابطه تعادلي بلندمدت ميان دو شاخص كارآفريني يعني فرصت كارآفريني و قابليت كارآفريني بوده است نيز، مورد تأييد قرار گرفت. با توجه به نتايج بدست آمده در پژوهش مبني بر ارتباط بلندمدت سهم بخش كشاورزي با قابليت كارآفريني و فرصت كارآفريني و نيز سهم زياد شاغلان كشور در اين بخش سياستگزاران بايد اهميت پتانسيل بخش كشاورزي را در بهبود شرايط كارآفريني مورد توجه قرار دهند.