تحليل شاخص‌هاي حاكم بر روابط فردي و اجتماعي از منظر گفتمان فرهنگ قرآني

مقدمه: از ديدگاه متخصصان علوم اجتماعي، ارتباط يكي از قديمي ترين و در عين حال عالي ترين دستاوردهاي بشر بوده است. اين مقوله علاوه بر كاركردهايي كه در جهت حفظ حيات و ياري گرفتن از ديگران داشته، زمينه ساز فعاليت هاي اجتماعي و سرآغازي براي زندگي جمعي بشر بوده است كه شناخت شاخص هاي حاكم بر اين گونه از روابط مي تواند تصويري روشن در راستاي ترسيم ساختار كلي در حوزه روابط فردي و اجتماعي براي ما فراهم نمايد. در اين ميان قرآن كريم نيز نسبت به بيان اين مساله مهم اهتمام داشته و به دقت به تمام جزئيات آن پرداخته است و در باب روابط اجتماعي و فردي در يك چارچوب مشخص، شاخص هاي مدوني را ارايه نموده است. بنابراين هدف اين پژوهش مروري تحليلي، تبيين ماهيت روابط فردي و اجتماعي و در نهايت تبيين و ترسيم روابط فردي و اجتماعي مطلوب از منظر گفتمان فرهنگ قرآني بود. نتيجه گيري: براساس فرهنگ كاربردي قرآن براي هر كدام از اعضاي خانواده وظيفه اي خاص مشخص شده كه شامل وظايف فرزندان نسبت به والدين و وظايف والدين نسبت به يكديگر است. همچنين در روابط اجتماعي و برخورد با ديگران نيز فرهنگ كاربردي قرآن ارايه دهنده نظامي است كه براساس آن حقوقي را بر هر فرد مقرر و هر كس را موظف به رعايت آن در برابر ديگري مي داند كه شامل روابط ايجابي و روابط سلبي است.