اثر تمرينات بينايي با و بدون حركات فعالانه بر مهارت هاي حركتي كودكان داراي تنبلي چشم

سابقه و هدف: امروزه يكي از روش‌هاي تمريني كه موجب ارتقاي عملكرد و پيشرفت در مهارت هاي حركتي مي شود، تمرينات بينايي است. از اين‌رو، هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرينات بينايي با و بدون حركات فعالانه بر مهارت حركتي كودكان داراي تنبلي چشم بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون بود. 40 كودك 5 تا 8 سال داراي تنبلي چشم به صورت تصادفي در گروه‌هاي تمرينات بينايي بدون حركات فعالانه، تمرينات بينايي با حركات فعالانه (بينايي دستي و بينايي جابه جايي) و كنترل قرار گرفتند. آزمودني هاي گروه هاي آزمايشي در 12 جلسه ي 30 دقيقه اي به تمرين پرداختند و آزمودني هاي گروه كنترل به فعاليت هاي روزمره خود مشغول بودند. آزمودني ها قبل و بعد از انجام تمرينات در آزمون لينكلن اوزرتسكي شركت كردند. نتايج: نتايج آزمون تحليل واريانس يك‌طرفه و آزمون تعقيبي توكي در پس‌آزمون، نشان داد كه تفاوت معني دار آماري بين گروه هاي آزمايشي و گروه كنترل در مهارت‌هاي حركتي كودكان داراي تنبلي چشم وجود دارد (0/05 P)؛ وليكن تفاوت معني دار آماري بين گروه هاي آزمايشي مشاهده نشد (0/05 P). نتيجه گيري: به طور كلي نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه تمرينات بينايي با و بدون حركات فعالانه، مي‌تواند موجب بهبود مهارت هاي حركتي در كودكان تنبلي چشم ‌شود.