مقايسه‌ي اثربخشي زوج درماني شناختي – رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر افزايش شادي زناشويي زوجين ناراضي

مقدمه: شادي زناشويي يكي از مهمترين مؤلفه هاي كيفيت رابطه زناشويي و نمايانگر ميزان شادي فرد از جنبه هاي مختلف رابطه با همسر است. سطح بالاتر شادي زناشويي به صورت ضمني بيانگر ميزان پايين نارضايتي و تعارضات زناشويي است. با در نظر گرفتن رشد روزافزون اختلافات زناشويي و آمار طلاق، به كارگيري مداخلات مؤثر براي بهبود كلي كيفيت رابطه زوجين و مؤلفه هاي آن از اهميت ويژهاي برخوردار است. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي و مقايسه اثربخشي زوج درماني شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر شادي – زناشويي زوجين ناراضي شهر اصفهان بود. روش: در اين پژوهش از طرح مورد منفرد استفاده شد. براين اساس سه زوج در گروه زوج درماني شناختي رفتاري و سه زوج در گروه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به صورت تصادفي گمارش شدند. متغيرهاي مستقل زوج درماني شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بود كه هريك در طي 6 جلسه به آزمودني ها ارائه گرديد. ابزار پژوهش پرسشنامه شادي زوجين بود. يافته ها: بنابر تفاوت معنادار ميان موقعيت مداخله و خط پايه در نمودار داده ها، يافته هاي پژوهش نشان داد كه مداخلات زوج درماني شناختي رفتاري و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد موجب افزايش شادي زناشويي زوجين شده اند. بعلاوه نتايج تحليل – واريانس اندازه گيري هاي مكرر نشان داد كه ميان تأثير اين دو رويكرد بر افزايش شادي زناشويي تفاوت معناداري وجود ندارد. نتيجه گيري: با در نظرگرفتن يافته هاي پژوهش، زوج درمانگران ميتوانند از مداخلات اين دو رويكرد در جلسات زوج درماني به منظور افزايش شادي زناشويي و بهبود كيفيت رابطه زوجين استفاده كنند.