اثربخشي طرحواره درماني در كاهش پرخاشگري و اضطراب اجتماعي نوجوانان پسر 17 تا 18 سال شهرستان همدان

مقدمه: هدف پژوهش تعيين اثربخشي طرحواره درماني در كاهش پرخاشگري و اضطراب اجتماعي نوجوانان پسر 17 تا 18 سال شهرستان همدان بود. روش: اين پژوهش يك مطالعه نيمه آزمايشي با روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي است. جامعه آماري شامل 3000 نفر از دانش آموزان پسر دوره ي متوسطه ناحيه ي يك آموزش و پرورش شهر همدان بود. در نمونه گيري اين پژوهش از بين دو ناحيه آموزش و پرورش يك ناحيه به صورت تصادفي انتخاب شد. در مرحله بعد از بين مدارس متوسطه اين ناحيه يك مدرسه به صورت تصادفي انتخاب و از بين دانش آموزان اين مدرسه 32 نفر انتخاب شدند. مقياس پرخاشگري باس و پري و مقياس اضطراب اجتماعي نوجوانان بر روي دانش آموزان اجرا شد. در گروه آزمايش و گواه هر گروه 16 نفر جايگزين شدند و متغير مستقل (طرحواره درماني) طي 10 جلسه ي 60 دقيقه اي به گروه آزمايش ارائه گرديد. يافته ها: بررسي ميانگين هاي تعديل شده نشان از اثر بخشي طرح واره درماني بر روي پرخاشگري بدني(20/3=F، 0/05=P)، پرخاشگري كلامي(16/6=F، 0/05=P)، خشم (104/5=F، 0/05=P)، خصومت(7/2=F، 0/05=P) و اضطراب اجتماعي(8/9=F،0/05=P)، بود. نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه طرحواره درماني بر كاهش پرخاشگري و اضطراب اجتماعي نوجوانان پسر 17 تا 18 ساله شهرستان همدان موثر است.