بحثي دربارۀ بازنمايي و جسم‌آگيني در روان‌شناسيِ شناختي و شناختْ‌پژوهي

بحث دربارۀ چگونگيِ شكل گيريِ نظام مفهومي و شناختيِ انسان، هم واره در طول تاريخ در جريان بوده و در اين باره نظريّه هاي گوناگوني هم ارائه شده است. از جمله نظريّه هايي كه در سه دهۀ اخير مطرح گشته اند، نظرّيه هايي هستند كه بر دخيل بودن نظام حسّي_حركتي انسان در شكل گيريِ نظام مفهومي و شناختي تأكيد دارند و بر اين باورند كه شناخت، پايه مند است، به اين معنا كه كالبد و جسم انسان و در واقع همان نظام حسّي_حركتي او در بازنماييِ دانش (شناخته ها) در مغز نقش دارند و اين گونه نيست كه شناخت، غيركالبدي باشد. در اين مقاله، كوشيده ايم با بررسي نظريّه هاي كسب دانش در علم شناختْ پژوهي و اشاره به نظام هاي كالبدي و غيركالبدي بازنماييِ دانش و نيز چه گونگيِ كاركرد آن ها در بازنمايي هاي مفهومي به نظريّۀ شناخت پايه مند پرداخته و خاست گاه و نيز جاي گاه آن را در علم شناختْ پژوهيِ امروز نشان دهيم تا بتوانيم درك بهتر و دقيق تري از اين مفهوم در اختيار داشته باشيم.