اثر تمرينات ادراكي و حركتي بر عملكرد توجه كودكان مبتلا به نقص بينايي

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر يك دوره تمرينات ادراكي حركتي بر عملكرد توجه كودكان مبتلا به نقص بينايي است. روش: در اين پژوهش، 3 كودك مبتلا به نقص بينايي با ميانگين سني (2/1 ±5/5) و حدت بينايي 20/70 و 20/200 با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و از لحاظ جمعيت شناختي همگن شدند. ابزار هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس رشد زباني، مقياس ادراكي حركتي گزل، آزمون استنفورد ـ بينه و مقياس عصب روان شناختي كانرز بودند. در اين پژوهش از طرح خط پايه چندگانه استفاده شد كه پس از موقعيت خط پايه، مداخله ادراكي حركتي به مدت 8 هفته به آزمودني ها ارائه شد. يافته ها: نمودار داده ها در طي تحليل ديداري نشان داد كه تمرينات ادراكي حركتي با درصد داده هاي غير همپوش 87/5 و همپوش 12/5 درصد بر عملكرد توجه آزمودني ها اثربخش بوده است. نتيجه گيري: بنابراين به نظر مي رسد كه تمرينات ادراكي حركتي مي توانند منجر به بهبود عملكرد توجه در كودكان مبتلا به نقص بينايي گردند.