اثربخشي برنامه آموزش حل تعارض بر بهبود كفايت‌هاي اجتماعي دركودكان با اختلال نقص توجه- بيش‌فعالي

هدف: پژوهش حاضر به بررسي تأثير يك برنامه آموزش حل تعارض گروهي بر افزايش كفايت هاي اجتماعي كودكان با اختلال نقص توجه بيش فعالي پرداخته است. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي (طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري) بوده است. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي چندمرحله اي و از ميان دانش آموزان پسر پايه پنجم و ششم ابتدايي (11و 12 ساله) مدارس ابتدايي شهر تهران، تعداد 21 دانش آموز با اختلال نقص توجه بيش فعالي انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. به منظور تشخيص اختلال بيش فعالي نقص توجه از پرسش نامه علائم مرضي كودكان (فرم والدين) و جهت بررسي ميزان كفايت اجتماعي، از پرسش نامه كفايت اجتماعي فلنر استفاده شد. آزمودني هاي گروه آزمايش به مدت 12 جلسه (هر جلسه 60 دقيقه و 2 بار در هفته ) در يك برنامه آموزش حل تعارض به شيوه گروهي شركت كردند. يافته ها: نتايج تحليل واريانس نشان داد كه بين نمرات كلي و زيرمؤلفه هاي كفايت اجتماعي (رفتاري، شناختي، هيجاني و انگيزشي) آزمودني هاي گروه هاي آزمايشي و كنترل از نظر آماري تفاوتي معني دار وجود داشته است. نتيجه گيري: يافته هاي پژوهش نشان داد كه برنامه آموزش حل تعارض منجر به افزايش كفايت اجتماعي در كودكان با اختلال نقص توجه بيش فعالي شده است.