اثربخشي آموزش شناختي‌–رفتاري و اميد درماني بر كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب‌آوري بيماران مبتلا به تالاسمي‌ماژور

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش شناختي رفتاري و اميد درماني بر كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب آوري در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور مراجعه كننده به مركز درماني تالاسمي بوشهر در سال 1396 بود. روش بررسي: اين پژوهش به روش تجربي انجام شد. نمونه گيري به روش سرشماري بود و 21 بيمار مبتلا به تالاسمي استان بوشهر به روش تصادفي به 2 گروه آزمايشي آموزش شناختيرفتار و آموزش اميد درماني و يك گروه كنترل تقسيم شدند. جهت بررسي پژوهش حاضر از پرسش نامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني، اميد به زندگي اشنايدر و تاب آوري كانر و ديويدسون استفاده گرديد. همه بيماران پيش از مداخله و پس از آن، پرسش نامه هاي مذكور را تكميل كردند. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي و تحليل كوواريانس در نرم افزار SPSS Inc., Chicago, IL; Version 16 استفاده شد. نتايج: در گروه آزمايش اكثريت بيماران زن، مجرد، و داراي مدرك ليسانس بودند. به طور مشابه، اكثريت در گروه كنترل به زنان و متاهلين تعلق داشت اما بيمارانِ داراي مدرك ليسانس در اقليت بودند. نتايج نشان داد آموزش شناختي -; رفتاري و اميددرماني نسبت به گروه كنترل به طور معناداري اثربخش بوده است (0/05=p-value). آموزش شناختي -; رفتاري بر كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب آوري تاثير گذار بود و به ترتيب موجب افزايش (37%)، (14%) و (20%) آن ها شد. اميددرماني نيز بر كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب آوري تاثير گذار بود و به ترتيب موجب افزايش (98%)، (29%) و (11%) آن ها شد. هم چنين يافته هاي پژوهش حاضر نشان داد آموزش اميد درماني نسبت به آموزش شناختي رفتاري از اثربخشي بالاتري در افزايش كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب آوري برخوردار بوده است. نتيجه گيري: نتايج پژوهش بيانگر اثربخشي آموزش شناختي -;رفتاري و اميددرماني بر افزايش كيفيت زندگي، اميد به زندگي و تاب آوري بيماران مبتلا به تالاسمي بود، بنابراين توجه به مداخلات روان شناختي فوق، علاوه بر درمان هاي جسمي بيماران، از اهميت ويژه اي برخوردار است.